Drodzy chrześcijanie, jest jeszcze jedno słowo zaczynające się na „O” (1 Kor. 1:1-9; Jana 1:29-42).
.
Refleksje marka Rallsa* Opublikowane na stronie internetowej religia-online.org (Stany Zjednoczone), w wolnym tłumaczeniu Laury C.
Dzwonią kościelne dzwony. Przed gotycką katedrą z założonymi rękami stoi dwóch mężczyzn o zesztywniałych od wysiłku mięśniach. Podchodzi para gejów, trzymając się za ręce. „Nie, odsuń się, proszę", mówią muskularni strażnicy. To samo mówią afroamerykańskiej dziewczynie, Latynosowi, chłopcu na wózku inwalidzkim. Potem, gdy zdajemy sobie sprawę, że ci dwaj mężczyźni to „kościelni bramkarze”, scena znika i pojawia się czarny ekran i pojawia się slogan: „Jezus nigdy nikogo nie przepędzał. My też nie chcemy tego robić.”
Ten 30-sekundowy spot Zjednoczonego Kościoła Chrystusowego wywołał tygodnie ogólnokrajowej debaty po tym, jak stacje CBS i NBC odmówiły jego emisji, twierdząc, że jest zbyt kontrowersyjny. Eksperci wypowiadali się na ten temat, zapełniając fale radiowe i strony redakcyjne różnymi opiniami.
Non so bene cosa pensare. Da un lato, sono preoccupato che la decisione presa da CBS e NBC segni una nuova era nella vita pubblica: la political correctedness degli anni ’90 è stata sostituita da una “correttezza di valori”. Le reti si preoccupano così tanto di poter offendere la sensibilità dei conservatori religiosi da rifiutarsi di mandare in onda delle pubblicità che non infrangono nessuna direttiva della FCC (Federal Communication Commission, ndt). Nello stesso tempo provo anche una piccola parte di gratitudine nei confronti di quei nervosi alti funzionari televisivi, le cui azioni hanno acceso la polemica su un argomento che i cristiani hanno dimenticato di trattare – non l’omosessualità, ma l’altra parola che comincia per ‘O’, ospitalità.
Nel mondo ellenistico, il modo particolare in cui i primi cristiani praticavano l’ospitalità li distingueva dalla cultura circostante. I non cristiani tenevano in grande considerazione l’ospitalità, ma credevano che dovesse essere “giudiziosa”. Era diretta alla famiglia, agli amici e ai contatti sociali influenti – quelli che avrebbero potuto facilmente ricambiare la benevolenza dell’ospitante. L’ospitalità cristiana, invece, era notoriamente indiscriminata. Non solo erano tutti benvenuti, ma i suoi destinatari principali erano proprio coloro che avevano meno possibilitá di restituire il favore – le vedove, gli orfani, gli emarginati. In un modo modesto, l’ospitalità cristiana andava contro il principio della proprietà sociale e suscitava polemiche nel mondo antico
L’ospitalità ha perso la sua incisività nella Chiesa contemporanea. Non la vediamo più come una questione morale di rilievo; riguarda molto più le buone maniere che l’etica. Ricordo un incontro con un gruppo di membri della chiesa, dovevamo cambiare il nome del nostro comitato di predicazione.
Podzieliliśmy się na dwie frakcje. Niektórzy pamiętali Billy’ego Grahama i uważali, że nie jesteśmy godni miana „ewangelistów”; pozostali cytowali Jima Bakkera i uważali, że moglibyśmy zrobić lepiej. Myśląc, że mam idealne rozwiązanie, zaproponowałem, aby nazwać się „komitetem gościnności”. Żadnej grupie nie spodobała się ta propozycja. Jeden z uczestników jako pierwszy przerwał ciszę. „To, co robimy, to coś więcej niż tylko gościnność. Gdybyśmy się tak nazywali, ludzie pomyśleliby, że jesteśmy komitetem ds. herbaty i ciastek”.
Ale gościnność Jezusa była kontrowersyjna. Był uciążliwy, gościł w swojej łaskawej obecności prostytutki i cudzołożnice, oszustów i wyrzutków. Jego gościnność nie miała granic. Nie była po prostu bezkrytyczna: była rozwiązła.
Co więcej, taka gościnność ma kluczowe znaczenie dla wcielenia. Poprzez swoją rozwiązłą gościnność Jezus urzeczywistnia miłosierną istotę Trójjedynego Boga. Trójca podważa wszystko, co uważaliśmy za oczywiste w odniesieniu do struktury rzeczywistości. Nie żyjemy w podzielonym świecie, w którym dominuje istota najwyższa, ale we wszechświecie złożonym z części ściśle ze sobą powiązanych i powołanych do istnienia przez Boga, który pragnie intymności, bliskości z nami.
Boska gościnność jest sercem stworzenia. Jest także źródłem naszego odkupienia. Kiedy Paweł pozdrawia Kościół w Koryncie, czyni to w imię Boga, „przez którego zostaliście wezwani do wspólnoty z Jego Synem, Jezusem Chrystusem, Panem naszym”.
Wzór ten widać w opowieści z Ewangelii Jana. Dwóch mężczyzn podchodzi do Jezusa i pyta: „Gdzie mieszkasz?” Jezus odpowiada: „Chodź i zobacz”, a Andrzej biegnie, by odnaleźć swojego brata Szymona. To taka prosta historia, ale John wydaje się chcieć wnieść do niej coś znaczącego.
Kończy słowami, które wyznaczają początek Kościoła chrześcijańskiego. „Ty jesteś Szymon, syn Jana. Będziesz się nazywać Piotr”. Jan chce nam pokazać, że proste słowa zaproszenia mają większe znaczenie dla życia odkupienia niż jakiekolwiek głoszenie wiary. Tak zaczyna się Kościół.
“Przyjdź i zobaczChrystus zaprasza nas do wspólnego życia z tym gościem Łaski. Od tego momentu droga do prawdy będzie się składać z osobistych spotkań. Nasze świadectwo jest po prostu odbiciem tej prawdy. Andrzej zaprasza Szymona, aby przyszedł i zobaczył. Przyjmujemy, bo sami zostaliśmy przyjęci. Zapraszamy, bo zostaliśmy zaproszeni.
Pewnego wieczoru wychodziłem z kościoła, gdy kończyło się spotkanie Anonimowych Alkoholików. Zauważyłem mężczyznę kucającego na masce zardzewiałego forda i przedstawiłem się jako jeden z pasterzy. Westchnął i powiedział mi, od jak dawna chciał „wrócić do kościoła”.
Zaprosiłem go na nabożeństwo. Zarumienił się i zaczął opowieść o swoim życiu. Był to znajomy łańcuch żalu i straty, który towarzyszy uzależnieniu. Pomodliliśmy się i powiedzieliśmy dobranoc. Kiedy wracałem do samochodu, pilnie do mnie zadzwonił. „Czy naprawdę masz na myśli to, co powiedziałeś?” „O czym?” „Naprawdę myślisz, że mógłbym przyjść do tego kościoła?” Jadąc do domu, uświadomiłam sobie, że w odpowiedzi na moje zaproszenie opowiedział mi historię swojego życia. W uprzejmy sposób wyjaśnił mi, dlaczego nie może przyjąć mojej oferty. Nie czuł się „wystarczająco czysty”, aby należeć do naszego zboru.
Nigdy więcej go nie widziałem. Chciałbym, żeby moja odpowiedź na Twoje pytanie była bardziej bezpośrednia. Żałuję, że nie powtórzyłem słów Chrystusa. Chciałem powiedzieć „przyjdź i zobacz”.
*Mark Ralls jest pastorem Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego św. Tymoteusza w Bervard w Karolinie Północnej w USA i współautorem 12-tygodniowego kursu dla poszukiwaczy duchowych zatytułowanego „Początki: wprowadzenie do wiary chrześcijańskiej (Abingdon). Artykuł ten został wcześniej opublikowany w czasopiśmie The Christian Century z 11 stycznia 2005 r., strona 16.
Tekst oryginalny: Inne słowo na literę „H” (1 Kor. 1:1-9; Jn. 1:29-42)

